why

Why not? Wyspa pełna zwłok. (Nie)śmiertelny koncept.

Agatha Christie

"And Then There Were None"

jeszcze

jedne zwłoki i jeszcze jedne. I jeszcze kupka kości i trochę popiołu. Ale myślę, że mogłoby Ci się spodobać - akcja dzieje się na wyspie Runa - bardzo podobnej do St. Kildy. Co prawda owce nie spadają z klifów, ale coś tam jednak spada. A to wszystko wśród sztormu i burzy, bez prądu i łączności ze stałym lądem. Bardzo wciągające i dość nastrojowe, ale wolę zabójstwa w starym stylu.

Simon Beckett

"Zapisane w kościach"

Miss

Wzruszałam się, śmiałam pod nosem, denerwowałam, złościłam, oddychałam z ulgą, zaniedbywałam dziecko (ale przysięgam, że tylko trochę), czytałam po godzinach, a na przedostatniej stronie fantazjowałam co zrobię autorce, jeśli kiedykolwiek dostanę ją w swoje ręce. Zdarzało mi się, że jeden akapit czytałam dwukrotnie i to tylko czasami dlatego, że miałam kłopoty z jego zrozumieniem - znacznie częściej robiłam to dla czystej (choć fizycznej) przyjemności.

Odkąd przebywam w tym obcym, wilgotnym kraju tylko raz zdarzyło mi się tak wpaść po uszy - zbiegiem okoliczności też w książkę rozpisaną na głosy (i pomyśleć, że w młodości, głupia, nie trawiłam niczego, co było napisane w pierwszej osobie). 

Wydana po polsku i zrecenzowana na wszystkie strony - w Naj, Claudii, Oliwi i Gali, ale niech Cię to nie zniechęca. Ja zawahałam się tylko na chwilę, kiedy przeczytałam wyimki peanów z Woman & Home, Good Housekeeping i Christian Science Monitor (sic!) - przemogłam się, przewróciłam stronę i ocknęłam kilka dni później. Wanna try?

Kathryn Stockett

"The Help"

tuzin

Oszałamiający pomysł, ale starczyło go tylko do połowy książki. Potem jest już mnóstwo metapseudofantastycznonaukowego blablabla. I pospieszny finał, bo wydawca pewnie poganiał.
Lata świetlne od "Gwiezdnego pyłu".


Neil Gaiman, Michael Reaves
"Interświat"

eyes

Choć go nie lubię, w jednym zgadzam się z Poirotem - nie ma to jak centralne ogrzewanie!

Ps. Od początku wiedziałam, gdzie są diamenty.


Agatha Christie
"Hercule Poirot's Christmas"

grube

Zaiste grube były nici, którymi szyto zachęty na okładce. Nie miałam nawet dość cierpliwości, żeby nie zajrzeć na koniec: sprawdziłam, kto zabił. Przeczytałam mimochodem pomiędzy przesiadkami i uznałam, że do autobusu może być. Podobno autorka, okrzyknięta "królową skandynawskiego kryminału", jest w Szwecji celebrytką. Młoda, ładna i świetnie zarabia robiąc to, o czym ja tylko marzę. Fjällbacka jedna !


Camilla Lackberg
"Księżniczka z lodu"

photographs

Rozpaczliwie szukam czegoś, co wciągnie mnie co najmniej tak samo jak (przed)ostatni tom przygód Shardlake`a ("Sovereign", przypominam). Kandydatów na razie brak (poza tomem ostatnim przygód w/w - do nabycia w Tesco za pół ceny - CZY CZYTA TO ŚWIĘTY MIKOŁAJ??).

W międzyczasie połknęłam książkę dla dziewięciolatków, dziewięciolatek właściwie. Nie wiem nawet, czy się przyznawać, ale co tam. Tak już mam, że od czasu do czasu lubię sobie poczytać coś dla dzieci. Zwykle coś, co już, jako dziecko, czytałam, ale od czasu też coś nowego, czego "za moich czasów" jeszcze nie było na świecie. Lubię, bo wtedy - przez chwileczkę, ale dobre i to - czuję się znowu nastolatką, a w wyjątkowych wypadkach nawet kilkulatką. Wiesz, o czym mówię - książka to jedyne skuteczne narzędzie do podróżowania w czasie jakie do tej pory wymyślono.

Przedostatnim razem był to "Bezdomny ptak"  podprowadzony młodszej siostrze (w sumie mam same młodsze; więc dla ścisłości - starszej młodszej siostrze) a tym - "The Suitcase Kid"  Jacqueline Wilson. Czytałam, i to nie raz, peany na jej cześć, więc z ciekawości wysupłałam z kieszeni 30 p. (w charity shop - nie muszę dodawać, ale dla porządku to zrobię) a potem przeczytałam NAPRAWDĘ z zainteresowaniem. A w pewnym momencie nawet się szczerze wzruszyłam. I to końca nie przewidziałam zakończenia - uwierzysz? Ostatnie dokonanie nie jest dla wszystkich, przyznaję, ale co do reszty - warto spróbować. Zwłaszcza, jeśli ma się na stanie przyszłą dziewięciolatkę. Ja swoją w książki Wilson obkupię na pewno. A potem może przeczytam je jeszcze raz, razem z nią (ach !, choć na chwilę wrócić do czasów, kiedy się miało 35 lat !).

Nie wspomniałam o treści, ale o niej możesz sobie przecież przeczytać na okładce. Natomiast na pewno nie wyczytasz nigdzie, że w Roku Pańskim 2010 książka spodobała się niejakiej Magdalenie H.

Jacqueline Wilson "The Suitcase Kid"